[color=]Egocentrism: Piaget’e Göre Hepimiz Biraz “Benmerkezci” Miyiz?[/color]
Merhaba forumdaşlar,
Bugün sizi, küçük bir çocukken "Her şey benim etrafımda dönüyor" duygusunun üstüne eğlenceli bir yolculuğa çıkarmaya karar verdim. Bu yazıda, Piaget’nin ünlü "egocentrism" (benmerkezcilik) kavramından bahsedeceğiz. Evet, doğru duydunuz! Küçükken "Benim oyuncaklarım, benim dünyam, benim oyun kurallarım!" derken aslında beynimizde neler olup bittiğini ve neden her şeyin "benim etrafımda döndüğü" hissine kapıldığımızı anlayacağız. Ama tabii, bu yazı biraz daha eğlenceli olacak, çünkü psikolojiyi biraz mizah ile harmanlamadan geçmek olmaz, değil mi? Hadi o zaman, "benmerkezcilik" dünyasına hep birlikte girelim!
[color=]Egocentrism Nedir? Piaget Ne Demiş?[/color]
Öncelikle, Piaget ve egocentrism kavramını tanımlayalım. Jean Piaget, çocuk psikolojisi üzerine yaptığı araştırmalarla ünlü bir İsviçreli psikolog. Piaget, çocukların dünyayı nasıl algıladıklarını, nasıl düşündüklerini ve nasıl öğrendiklerini inceleyerek, insan gelişimini anlamaya çalıştı. Egocentrism, çocukların, dünya ve diğer insanların bakış açılarını anlamakta zorluk çekmeleridir. Yani, çocuklar, başkalarının ne düşündüğünü ya da nasıl hissettiklerini kavrayamıyorlar ve çoğu zaman "Benim dünyam, herkesin dünyasıdır" gibi bir anlayışla hareket ediyorlar.
Bir örnekle açıklayalım: Farz edelim ki küçük bir çocukla birlikte bir parkta yürüyorsunuz. Çocuk, parkta koşarak başka birine çarptı ve hemen “Ama sen de çok hızlı geliyorsun!” diye bağırdı. Oysa ki çocuk, diğer kişinin hızını ve o kişinin bakış açısını dikkate almaz. Her şey onun etrafında döner! O, sadece koşarken kendini düşünür. İşte bu, egocentrism! Başka bir deyişle, "Bütün dünya ben oldum, etrafımda her şey benim etrafımda dönüyor."
[color=]Erkeklerin Egocentrism’e Bakışı: Strateji Mi, Yoksa Sadece Benimle Mi İlgili?[/color]
Şimdi, gelin bakalım, erkekler bu egocentrism durumuna nasıl yaklaşır? Erkeklerin genel olarak çözüm odaklı ve pratik düşünme eğilimleri vardır. Ama egocentrism dediğimizde, "Hadi bakalım, bu da ne? Kimseyi düşünmeden bir şey yapabilmek mi?" diyeceklerini tahmin ediyorum.
Mesela, Ahmet bu konuda şunları düşünür: "Evet, çocukken hep ben merkezliydim ama şimdi işler değişti. İşim, ailem, arkadaşlarım var. Herkesin farklı bir bakış açısı olduğunu biliyorum!" Yani Ahmet, çocukken her şeyin onun etrafında dönmesinin yanlış olduğunu düşünürken, şimdi her şeyin daha hesaplı, daha stratejik bir şekilde gelişmesini ister. O bir erkeğin egocentrism evresinden çıkıp, mantıklı, çözüm odaklı bir yetişkin olma yolundadır.
Ahmet’in gözünden baktığınızda, egocentrism bir şekilde biraz da egoistlik gibi görünebilir. Yani "Evet, çocukken bunu yaşadım ama şimdi daha önemli şeyler var!" şeklinde bir yaklaşım geliştirebilir. “Egocentrism” dediğimizde aklımıza gelen ilk şey genellikle, kendini dünyadaki her şeyin merkezinde görmek ama sonradan olgunlaşmak! İyi ki de olgunlaşıyoruz, yoksa hala parka giderken başkalarına çarpardık, değil mi?
[color=]Kadınların Egocentrism’e Bakışı: Empati, İlişkiler ve “Her Şeyin Bende Olması”[/color]
Kadınlar, genellikle daha empatik, daha topluluk odaklı bir bakış açısına sahiptir. Bu, egocentrism'e bakışlarını da farklılaştırır. Elif, egocentrism’in ne olduğunu çocukken anlamış olsa da, büyüdükçe bunun diğer insanlar üzerinde nasıl etkiler yarattığını daha çok anlamaya başlar. Yani, Elif, bir çocuğun her şeyin etrafında döndüğü hissine kapıldığında, bu durumu "ah, bir çocuk hala anlamıyor" şeklinde değil, “Bu çocuğun perspektifi sınırlı, çünkü büyüme sürecinde empati geliştirecek” şeklinde değerlendirir.
Elif, egocentrism’i bir evrimsel süreç olarak görür. "Evet, hepimiz küçükken her şeyi kendimize göre yorumladık, ama büyüdükçe başkalarının hislerini anlamaya başlarız. Belki de bu, insan olmanın bir parçasıdır," der. Bu bakış açısıyla, çocukların egocentrism dönemini geçirebileceği ve duygusal olgunlaşma yolunda ilerleyecekleri fikrini daha fazla benimser. Bir ilişkide, başkalarının duygularına saygı göstermek, onların perspektifini anlamaya çalışmak, Elif için oldukça önemlidir.
[color=]Egocentrism’in Yetişkin Hayatındaki Yeri: Hala Benmerkezci Miyiz?[/color]
Peki, egocentrism sadece çocuklarla mı sınırlı? Tabii ki hayır! Aslında bazen yetişkinler de biraz egocentrik olabilirler. Bir toplantıda, Ahmet’in yaptığı sunumda “Benim çözümüm en iyi çözüm!” dediği anı düşünün. İşin ilginç kısmı, bazen yetişkinlerin bile farklı bakış açılarına odaklanmakta zorlandığını fark edebiliriz. Yani, bazen bizim de egocentrism’den tam olarak çıkmadığımızı görebiliyoruz!
Mesela, bir arkadaşım bir konuda sürekli "Benim fikrim doğru, benim bakış açım doğru!" dediğinde, tam olarak bu yetişkin egocentrism'inin bir örneği olabilir. Tabii, bunun çözümü de basit: Empati kurmayı öğrenmek ve bir adım geri atarak, başka insanların bakış açılarını da göz önünde bulundurmak!
[color=]Sizce Egocentrism Nedir?[/color]
Şimdi de sizlere sormak istiyorum, forumdaşlar! Çocukluk yıllarınızda egocentrism ne kadar yoğundu? Hala bazen, yetişkin hayatınızda “Herkesin dünya görüşü benimki gibi mi?” diye düşünmüyor musunuz? Egocentrism’den nasıl sıyrıldınız? Yoksa hala bazı şeyleri kendiniz için mi görüyorsunuz? Yorumlarınızı dört gözle bekliyorum! Hadi gelin, hep birlikte biraz egocentrism’i tartışalım!
Merhaba forumdaşlar,
Bugün sizi, küçük bir çocukken "Her şey benim etrafımda dönüyor" duygusunun üstüne eğlenceli bir yolculuğa çıkarmaya karar verdim. Bu yazıda, Piaget’nin ünlü "egocentrism" (benmerkezcilik) kavramından bahsedeceğiz. Evet, doğru duydunuz! Küçükken "Benim oyuncaklarım, benim dünyam, benim oyun kurallarım!" derken aslında beynimizde neler olup bittiğini ve neden her şeyin "benim etrafımda döndüğü" hissine kapıldığımızı anlayacağız. Ama tabii, bu yazı biraz daha eğlenceli olacak, çünkü psikolojiyi biraz mizah ile harmanlamadan geçmek olmaz, değil mi? Hadi o zaman, "benmerkezcilik" dünyasına hep birlikte girelim!
[color=]Egocentrism Nedir? Piaget Ne Demiş?[/color]
Öncelikle, Piaget ve egocentrism kavramını tanımlayalım. Jean Piaget, çocuk psikolojisi üzerine yaptığı araştırmalarla ünlü bir İsviçreli psikolog. Piaget, çocukların dünyayı nasıl algıladıklarını, nasıl düşündüklerini ve nasıl öğrendiklerini inceleyerek, insan gelişimini anlamaya çalıştı. Egocentrism, çocukların, dünya ve diğer insanların bakış açılarını anlamakta zorluk çekmeleridir. Yani, çocuklar, başkalarının ne düşündüğünü ya da nasıl hissettiklerini kavrayamıyorlar ve çoğu zaman "Benim dünyam, herkesin dünyasıdır" gibi bir anlayışla hareket ediyorlar.
Bir örnekle açıklayalım: Farz edelim ki küçük bir çocukla birlikte bir parkta yürüyorsunuz. Çocuk, parkta koşarak başka birine çarptı ve hemen “Ama sen de çok hızlı geliyorsun!” diye bağırdı. Oysa ki çocuk, diğer kişinin hızını ve o kişinin bakış açısını dikkate almaz. Her şey onun etrafında döner! O, sadece koşarken kendini düşünür. İşte bu, egocentrism! Başka bir deyişle, "Bütün dünya ben oldum, etrafımda her şey benim etrafımda dönüyor."
[color=]Erkeklerin Egocentrism’e Bakışı: Strateji Mi, Yoksa Sadece Benimle Mi İlgili?[/color]
Şimdi, gelin bakalım, erkekler bu egocentrism durumuna nasıl yaklaşır? Erkeklerin genel olarak çözüm odaklı ve pratik düşünme eğilimleri vardır. Ama egocentrism dediğimizde, "Hadi bakalım, bu da ne? Kimseyi düşünmeden bir şey yapabilmek mi?" diyeceklerini tahmin ediyorum.
Mesela, Ahmet bu konuda şunları düşünür: "Evet, çocukken hep ben merkezliydim ama şimdi işler değişti. İşim, ailem, arkadaşlarım var. Herkesin farklı bir bakış açısı olduğunu biliyorum!" Yani Ahmet, çocukken her şeyin onun etrafında dönmesinin yanlış olduğunu düşünürken, şimdi her şeyin daha hesaplı, daha stratejik bir şekilde gelişmesini ister. O bir erkeğin egocentrism evresinden çıkıp, mantıklı, çözüm odaklı bir yetişkin olma yolundadır.
Ahmet’in gözünden baktığınızda, egocentrism bir şekilde biraz da egoistlik gibi görünebilir. Yani "Evet, çocukken bunu yaşadım ama şimdi daha önemli şeyler var!" şeklinde bir yaklaşım geliştirebilir. “Egocentrism” dediğimizde aklımıza gelen ilk şey genellikle, kendini dünyadaki her şeyin merkezinde görmek ama sonradan olgunlaşmak! İyi ki de olgunlaşıyoruz, yoksa hala parka giderken başkalarına çarpardık, değil mi?
[color=]Kadınların Egocentrism’e Bakışı: Empati, İlişkiler ve “Her Şeyin Bende Olması”[/color]
Kadınlar, genellikle daha empatik, daha topluluk odaklı bir bakış açısına sahiptir. Bu, egocentrism'e bakışlarını da farklılaştırır. Elif, egocentrism’in ne olduğunu çocukken anlamış olsa da, büyüdükçe bunun diğer insanlar üzerinde nasıl etkiler yarattığını daha çok anlamaya başlar. Yani, Elif, bir çocuğun her şeyin etrafında döndüğü hissine kapıldığında, bu durumu "ah, bir çocuk hala anlamıyor" şeklinde değil, “Bu çocuğun perspektifi sınırlı, çünkü büyüme sürecinde empati geliştirecek” şeklinde değerlendirir.
Elif, egocentrism’i bir evrimsel süreç olarak görür. "Evet, hepimiz küçükken her şeyi kendimize göre yorumladık, ama büyüdükçe başkalarının hislerini anlamaya başlarız. Belki de bu, insan olmanın bir parçasıdır," der. Bu bakış açısıyla, çocukların egocentrism dönemini geçirebileceği ve duygusal olgunlaşma yolunda ilerleyecekleri fikrini daha fazla benimser. Bir ilişkide, başkalarının duygularına saygı göstermek, onların perspektifini anlamaya çalışmak, Elif için oldukça önemlidir.
[color=]Egocentrism’in Yetişkin Hayatındaki Yeri: Hala Benmerkezci Miyiz?[/color]
Peki, egocentrism sadece çocuklarla mı sınırlı? Tabii ki hayır! Aslında bazen yetişkinler de biraz egocentrik olabilirler. Bir toplantıda, Ahmet’in yaptığı sunumda “Benim çözümüm en iyi çözüm!” dediği anı düşünün. İşin ilginç kısmı, bazen yetişkinlerin bile farklı bakış açılarına odaklanmakta zorlandığını fark edebiliriz. Yani, bazen bizim de egocentrism’den tam olarak çıkmadığımızı görebiliyoruz!
Mesela, bir arkadaşım bir konuda sürekli "Benim fikrim doğru, benim bakış açım doğru!" dediğinde, tam olarak bu yetişkin egocentrism'inin bir örneği olabilir. Tabii, bunun çözümü de basit: Empati kurmayı öğrenmek ve bir adım geri atarak, başka insanların bakış açılarını da göz önünde bulundurmak!
[color=]Sizce Egocentrism Nedir?[/color]
Şimdi de sizlere sormak istiyorum, forumdaşlar! Çocukluk yıllarınızda egocentrism ne kadar yoğundu? Hala bazen, yetişkin hayatınızda “Herkesin dünya görüşü benimki gibi mi?” diye düşünmüyor musunuz? Egocentrism’den nasıl sıyrıldınız? Yoksa hala bazı şeyleri kendiniz için mi görüyorsunuz? Yorumlarınızı dört gözle bekliyorum! Hadi gelin, hep birlikte biraz egocentrism’i tartışalım!